พินอิน โรมาจิ IPA — บรรทัดใต้คำกำลังบอกอะไรคุณ
ใต้คำภาษาจีน ญี่ปุ่น หรือเกาหลี คุณอาจเห็นการสะกดเสียงเดียวกันสองหรือสามแบบ แต่ละแบบตอบคำถามต่างกัน มาดูว่าแต่ละแบบมีไว้ทำอะไร และเมื่อไรควรเลิกอ่านมัน
ลองดูใต้คำภาษาญี่ปุ่นใน Mullawo คุณอาจเห็นสามอย่างในบรรทัดเดียว: みず mizu [mˈizɯᵝ] ใต้คำภาษาจีนมีสองอย่าง: 橙色 chéngsè และการถอดเสียงในวงเล็บเหลี่ยม ดูเหมือนเป็นข้อมูลเดียวกันที่เขียนสามแบบ แต่ไม่ใช่ และการรู้ว่าอันไหนคืออะไรจะช่วยลดความสับสนได้มากในช่วงเดือนแรก ๆ
สามคำถาม สามคำตอบ
IPA — ออกเสียงอย่างไร? ส่วนที่อยู่ในวงเล็บเหลี่ยมคือสัทอักษรสากล (International Phonetic Alphabet): หนึ่งสัญลักษณ์ต่อหนึ่งเสียง และใช้สัญลักษณ์ชุดเดียวกันกับทุกภาษา เป็นเพียงหนึ่งเดียวในสามแบบนี้ที่พยายามบรรยายตัวเสียงเอง แทนที่จะเป็นวิธีสะกดเสียงนั้น ทุกภาษาใน Mullawo ที่มีการถอดเสียง จะมีการถอดเสียงแบบ IPA
การถอดเป็นอักษรโรมัน — พิมพ์และสอนอย่างไร? สำหรับภาษาจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี Mullawo ยังแสดงการสะกดด้วยอักษรละตินแบบมาตรฐานที่ภาษานั้นใช้เองด้วย:
- ภาษาจีน — พินอิน พร้อมเครื่องหมายวรรณยุกต์: 橙色 chéngsè (สีส้ม)
- ภาษาญี่ปุ่น — โรมาจิ: オレンジ色 orenji-iro
- ภาษาเกาหลี — Revised Romanization ระบบทางการของเกาหลีใต้: 주황색 juhwangsaek
นี่คือสิ่งที่คุณพิมพ์บนแป้นพิมพ์โทรศัพท์ สิ่งที่ตำราเรียนใช้ และสิ่งที่คุณเห็นบนป้ายและแผนที่ มันเป็นระบบการสะกด ไม่ใช่การบรรยายเสียง: zh ในพินอินและ eo ในภาษาเกาหลีไม่ได้หมายถึงเสียงที่ผู้อ่านภาษาอังกฤษคาดไว้
คำอ่าน — คำนี้เขียนด้วยอักษรแทนเสียงของภาษาเองอย่างไร? มีเฉพาะภาษาญี่ปุ่น คำที่เขียนด้วยคันจิจะแสดงคำอ่านเป็นคานะไว้ข้าง ๆ: 水 → みず, オレンジ色 → オレンジいろ นั่นคือคำอ่านที่ผู้อ่านชาวญี่ปุ่นได้ยินในหัว — และต่างจากโรมาจิตรงที่มันเป็นภาษาญี่ปุ่น
ทำไมจึงแยกไว้คนละที่
เดิมทีสิ่งเหล่านี้อยู่ในช่องเดียวกัน และการ์ดหนึ่งใบอาจแสดงอันใดอันหนึ่งไว้ในตำแหน่งเดียวกัน นั่นเป็นปัญหาสำหรับผู้เรียน: mizu คือเสียงที่ออก หรือคือการสะกด? [mˈizɯᵝ] เป็นอีกคำหนึ่งหรือเปล่า?
ตอนนี้แต่ละอย่างจึงมีตำแหน่งของตัวเองในบรรทัด เรียงลำดับเดิมเสมอ — คำอ่าน การถอดเป็นอักษรโรมัน IPA — และบรรทัดนั้นยังคงเป็นบรรทัดเดียว คำบนการ์ดจึงไม่กระโดดเมื่อพลิกการ์ด
ควรอ่านอันไหน
ภาษาจีน: พินอิน และให้ความสำคัญกับวรรณยุกต์ เครื่องหมายวรรณยุกต์ไม่ใช่ของประดับ mā, má, mǎ, mà เป็นสี่พยางค์ที่ต่างกัน และคำที่วรรณยุกต์ผิดก็กลายเป็นอีกคำหนึ่ง หรือไม่เป็นคำเลย อ่านพินอินพร้อมเครื่องหมาย ออกเสียงคำนั้นตามลำโพง และถือว่าวรรณยุกต์เป็นส่วนหนึ่งของการสะกด IPA มีไว้เผื่อเสียงไหนทำให้คุณงง — เช่น ความต่างระหว่าง zh, j และ z — แต่พินอินคือสิ่งที่คุณจะใช้ทุกวัน
ภาษาญี่ปุ่น: ใช้คานะ และเลิกใช้โรมาจิให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ โรมาจิเป็นทางเข้าที่เร็วที่สุดในสัปดาห์แรก และเป็นทางที่ช้าที่สุดตลอดปีแรก ฮิรางานะกับคาตากานะรวมกันมีประมาณหนึ่งร้อยตัว และเป็นสิ่งที่ภาษานี้ใช้เขียนจริง ๆ เมื่อคุณอ่านได้แล้ว บรรทัดคำอ่านเหนือคันจิก็คือทั้งหมดที่คุณต้องการ และโรมาจิจะกลายเป็นสิ่งรบกวน
ภาษาเกาหลี: เลิกใช้การถอดเป็นอักษรโรมันเมื่ออ่านฮันกึลได้แล้ว ใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว ไม่ใช่หนึ่งปี — ดู ฮันกึลทำงานอย่างไร หลังจากนั้น Revised Romanization มีแต่จะเกะกะ: ฮันกึลสะกดภาษาเกาหลีได้แม่นยำกว่าที่อักษรละตินทำได้
ภาษาอื่นทั้งหมด: ดู IPA เมื่อไม่แน่ใจ และฟังลำโพงเสมอเมื่อมี สำหรับภาษาสเปนหรือจอร์เจีย การสะกดก็บอกเสียงได้เกือบหมดแล้ว สำหรับภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส หรือโปรตุเกสไม่เป็นเช่นนั้น และ IPA คือแนวทางที่ซื่อตรงเพียงอย่างเดียวว่าตัวอักษรในคำนี้หมายถึงเสียงอะไร แต่ไม่มีการถอดเสียงใดแทนการได้ยินคำนั้นได้ — แตะลำโพง และแตะสองครั้งเพื่อฟังแบบช้า
การปิด
ทั้งบรรทัดเป็นสวิตช์เดียวในการตั้งค่า ปิดมันเมื่อตัวอักษรของภาษานั้นเพียงพอแล้ว — หลังสัปดาห์แรกของฮันกึล เมื่อคานะกลายเป็นเรื่องอัตโนมัติ หรือเมื่อคุณสังเกตว่ากำลังอ่านอักษรละตินแทนตัวคำ คุณเปิดกลับได้เสมอสำหรับภาษาที่เพิ่งเริ่มเรียน
ภาษาจีนเป็นข้อยกเว้น ตัวอักษรจีนไม่ได้สะกดเสียงของมัน จึงไม่มีจุดไหนที่ตัวอักษรอย่างเดียวจะบอกคุณได้ว่าคำใหม่ออกเสียงอย่างไร — เปิดบรรทัดนี้ไว้ตราบที่คุณยังพบคำใหม่อยู่
จะทำอะไรกับเรื่องนี้
- ในสัปดาห์แรก ๆ ให้อ่านบรรทัดนี้ มันคือสะพาน และสะพานมีไว้ให้ข้าม
- เรียนตัวอักษรที่ภาษานั้นใช้จริง — คานะ ฮันกึล — และเลิกพึ่งการถอดเป็นอักษรโรมันเมื่อทำได้
- ในภาษาจีน อย่าทิ้งเครื่องหมายวรรณยุกต์เด็ดขาด มันคือส่วนเดียวของพินอินที่คุณขาดไม่ได้