De woorden die het meest tellen — waarom frequentie bepaalt wat je eerst leert

Elke taal heeft honderdduizenden woorden. Niemand kent ze allemaal, moedertaalsprekers ook niet, en niemand hoeft dat. Wat een leerling nodig heeft zijn de juiste paar duizend — en welke dat zijn, is geen kwestie van smaak. Het is geteld.

De rekensom van frequentie

Neem een grote verzameling teksten — kranten, gesprekken, ondertitels — en tel hoe vaak elk woord voorkomt. Het resultaat heeft altijd dezelfde vorm: een handvol woorden dat voortdurend wordt gebruikt, en dan een lange staart van zeldzame.

In het Engels zijn de 100 meest voorkomende woorden ruwweg de helft van alles wat geschreven wordt. De 1000 meest voorkomende woordfamilies dekken zo'n 80 procent van gewone tekst; 2000 dekt ergens tussen de 85 en 90 procent van een gewoon gesprek. Daarna voegt elke volgende duizend maar een punt of twee toe.

Dezelfde curve geldt voor Duits, Spaans, Georgisch, Koreaans — de cijfers verschuiven een beetje, de vorm niet. Het is de wet van Zipf, en voor een leerling zegt ze één ding: de eerste tweeduizend woorden zijn meer waard dan de volgende twintigduizend bij elkaar.

Hoe "dekking" voelt

Tachtig procent dekking betekent niet dat je 80 procent begrijpt van wat mensen zeggen. De betekenis zit vaak in de zeldzamere woorden: je kunt elk woord kennen in "de ___ werd ___ door de ___" en nog steeds verloren zijn.

Het betekent wel dat de zin een skelet heeft om je aan vast te houden. Je weet waar het werkwoord staat, wat er met wat gebeurt, ongeveer of het goed of slecht is. Vanuit dat skelet kun je het ontbrekende woord raden, ernaar vragen of het opzoeken — en één woord opzoeken in een zin die je verder begrijpt, is hoe woordenschat vanzelf groeit.

Bij 40 procent dekking is er geen skelet. Elke zin is ruis, en niets blijft hangen.

De verkeerde volgorde is duur

De meeste leerboeken en taalgidsen beginnen per onderwerp: "Op het vliegveld", "Kleuren", "Familie". Een deel daarvan is frequent — moeder, water, goed. Veel niet. Bagageband, turkoois en neef zijn volkomen echte woorden die je een paar keer per jaar tegenkomt, en elk kost evenveel tijd om te leren als omdat, dat je vijftig keer per dag tegenkomt.

Leren per onderwerp voelt geordend. Leren op frequentie is wat werkelijk de tijd verkort tot je een gesprek kunt volgen.

Hoe Mullawo de stapel ordent

Elk woord in het woordenboek van Mullawo heeft een frequentierang, afgeleid uit grote corpora van dagelijks Engels en toegepast op zijn vertalingen in alle 30 talen. Nieuwe kaarten worden in die volgorde uitgedeeld: de eerste honderd die je ziet zijn de woorden die je in de eerste honderd minuten echte spraak tegenkomt.

Twee dingen verzachten de pure ranglijst bewust:

• De gratis set is met de hand gekozen, niet de top 50 op rang. De meest voorkomende woorden van elke taal zijn de, van, en — echt, nuttig en hopeloos als eerste flitskaarten. De startstapel bestaat uit vijftig concrete, frequente woorden: water, huis, eten, goed.
• Homoniemen zijn gesplitst. Train het zelfstandig naamwoord en train het werkwoord zijn twee kaarten met twee rangen, want het zijn twee woorden in elke taal die je leert.

Wat je ermee doet

1. Vertrouw de volgorde. De drang om door te springen naar de woorden die jij wilt — voor je werk, je hobby — is sterk en in de eerste maand meestal verkeerd. Voeg ze toe als eigen woorden als je wilt, maar laat de frequentiestapel lopen.
2. Sla de saaie niet over. Ook, nog, al, steeds zijn de woorden die zinnen bij elkaar houden; saai als kaart en onbetaalbaar in spraak.
3. Tel dekking, geen kaarten. Duizend frequente woorden is een mijlpaal met betekenis: je volgt nu het skelet van de meeste zinnen. Duizend willekeurige woorden is alleen een getal.